Innym powodem, dla którego dzieci nie mogą jeść grzybów, jest potencjalne ryzyko zatrucia, zwłaszcza muchomorem sromotnikowym często mylonym ze smaczną kanią lub dziką pieczarką. Obecna w nim toksyna działa w utajeniu i początkowo nie daje żadnych objawów. Dopiero po kilku lub kilkunastu godzinach od spożycia pojawiają się Dzień dobry! Skoro nie chce jeść mięsa, to chyba nie należy go zmuszać. Wystarczy dobrze poszperać w sieci, a znajdzie się żywność, która może zastąpić martwe zwierzę. Ciekawe czy lubi ryby? Tak sobie pomyślałam, że może to dziecko indygo lub kryształowe, słuchające mocno swojej intuicji. Starsze dzieci, na przykład, w ciągu 2-3 lat, jednym z powodów, dla których nie chcą jeść mięsa, jest również świadomość tego, w jaki sposób jest otrzymywana. Kiedy dziecko łączy krowy, kury i króliki, które widział ze swoją babcią we wsi z tym, co mu podano na talerzu, może odmówić zjedzenia zwierzęcia z powodu Niekiedy jednak okazuje się, że niemowlę nie chce jeść z powodu pewnych chorób. Do najczęściej pojawiających się u małych dzieci schorzeń skutkujących pogorszeniem apetytu należą alergie pokarmowe, refluks żołądkowo-przełykowy, anemia oraz celiakia. Jeśli więc zauważymy, że pomimo naszych starań maluch nie je, po Alergia. Niekiedy dzieci odmawiają jedzenia mięsa, bo instynktownie czują, że im szkodzi. Być może malec po zjedzeniu mięsa odczuwa jakieś dolegliwości. Nawet jeśli nie do końca uświadamia sobie ich związek z kotletem na talerzu, instynkt podpowiada mu, że nie powinien jeść mięsa. 2017-06-21 16:20. Przyczyny jadłowstrętu są inne u dzieci, młodzieży i dorosłych. U dzieci jadłowstręt może być objawem alergii pokarmowej. U młodzieży wstręt do jedzenia najczęściej ma podłoże psychiczne (anoreksja). U dorosłych jadłowstręt może być spowodowany przez wrzody żołądka lub nowotwór. Sprawdź, objawem . Gdy Twoje dziecko ma wstręt do mięsa i nie chce go jeść Mięso jest dobrym źródłem wysokowartościowego białka, a także żelaza, cynku oraz witamin z grupy B, przede wszystkim witaminy B1, B2, niacyny (wit. PP), witaminy B12. Co robić gdy nasz maluch mięska nie lubi?Moje dziecko nie chce jeść mięsa, dlaczego?Mięso jest dobrym źródłem wysokowartościowego białka, a także żelaza, cynku oraz witamin z grupy B, przede wszystkim witaminy B1, B2, niacyny (wit. PP), witaminy B12. Dlatego na pewno nie należy całkowicie rezygnować z produktów mięsnych w diecie dziecka gdyż grozi to niedoborami żelaza. Jeśli dziecko niechętnie je mięso, zbadaj przyczynę, dlaczego tak się dzieje, np. mięso wołowe i wieprzowe jest stosunkowo trudne do pogryzienia i to może być przyczyną niechęci naszego zachęcić dziecko do jedzenia mięsa?To, co zawsze przyciąga dzieci to atrakcyjna forma podania. Przygotujmy, zatem ciekawy kolorystycznie obiad, mogą to być np. pulpeciki drobiowe z fasolką szparagową, marchewką i ziemniaczkami. Możemy wówczas takie danie ułożyć w zabawnej formie: ziemniaczki będą oczami, pulpecik będzie nosem, fasolka buzią, a marchewka pokrojona w zapałki włosami. Warto też do mięs dodawać różne sosy. Jeśli nasze dziecko lubi pomidory, zróbmy sos pomidorowy do pulpetów. Mięso możemy również przemycać w zupkach, - jeśli drobne kawałki mięsa będą pływały pomiędzy warzywami, dziecko może się nie zorientować, że spożywa również pokusić się o zrobienia domowego pasztetu, z mięsa zająca, drobiu, z dodatkiem wątróbki i marchewki. Domowy pasztet dzięki dużej ilości marchewki może mieć przyjemny delikatny słodkawy smak, który dzieci chętnie zastąpić mięso w diecie dziecka?Jeśli te sposoby zawodzą i nasze dziecko wciąż jest małym jaroszem, musimy zadbać, aby dostawał odpowiednią ilość białka oraz które mogą zastąpić mięso to jaja (żółtko jest źródłem żelaza, białko dostarcza pełnowartościowego białka), rośliny strączkowe (fasola, soja, cieciorka - zawierają białko roślinne, niepełnowartościowe oraz żelazo), produkty mleczne (źródło pełnowartościowego białka).tekst dla Magdalena Wojciechowska, dietetyk, Karmione piersią 14-miesięczne dziecko, począwszy od 6. miesiąca życia otrzymuje pokarm zgodnie z metodą BLW*. Dziecko nie chce jeść mięsa, jaj, ryb i zup. Je niewiele zielonych warzyw. U dziecka wykluczono niedokrwistość na podstawie wyników badań krwi, ale jego niechęć do jedzenia mięsa niepokoi. W jaki sposób można zachęcić dziecko do jedzenia tych pokarmów? Niezależnie od metody karmienia, około 1/3 niemowląt i małych dzieci odmawia jedzenia niektórych pokarmów. Mieści się to w granicach normy dopóki nie dotyczy coraz szerszej grupy podstawowych, pełnowartościowych pokarmów. Warto przypomnieć, że to rodzic decyduje o tym, co dziecko będzie jadło. Aby zachęcić lub nauczyć dziecko spożywania określonych pokarmów, należy zadbać o neutralną, spokojną, atmosferę podczas karmienia. Dziecko będzie unikać sytuacji, które są dla niego nieprzyjemnie. Nie należy pytać dziecka "co zje", tylko zaproponować mu do wyboru dwa różne posiłki (ale oba pełnowartościowe). Dzięki temu dziecko poczuje, że ma możliwość wyboru i że to ono "decyduje", a my będziemy mieć pewność, że otrzymało odpowiednie pożywienie. Dziecko może nie mieć ochoty na daną potrawę - ma do tego prawo, ale nie oznacza to, że trzeba z niej całkiem zrezygnować. Niektóre dzieci powoli i stopniowo uczą się akceptacji nowych produktów. Niepewność i niechęć do próbowania i jedzenia nowych posiłków najsilniej wyraża się między 2. a 5. rokiem życia, a najczęściej dotyczy właśnie warzyw, owoców i mięsa. Warto pamiętać, że taka odmowa jedzenia nie jest trwała - częste podawanie dziecku określonego pokarmu (nawet 10-15 razy!) zaowocuje stopniową akceptacją produktu. Udowodniono również, że dzieci chętniej próbują nowych pokarmów, jeśli rodzic lub opiekun ma to samo na talerzu. *Baby Led Weaning (BLW), to w polskim tłumaczeniu zmiana sposobu karmienia niemowlęcia sterowana przez dziecko. Jest to nowatorskie i modne ostatnio podejście do żywienia niemowląt w 1. roku życia. Opiera się na ominięciu etapu karmienia łyżeczką i podawania Zgodnie z metodą BLW niemowlęciu, które potrafi samodzielnie usiąść (najczęściej ok. mż.), podaje się różne pokarmy stałe, na przykład warzywa, owoce, kasze, makarony. Pokarm powinien mieć taką formę, aby dziecko mogło go łatwo chwycić rączką (np. krążki pokrojonej marchewki, kawałki banana, różyczki brokułów, łyżka kleistej kaszy, itd.). Niemowlę samodzielnie poznaje nowe pokarmy. Początkowo pozwalamy mu jeść palcami, a potem stopniowo przyzwyczajamy go do używania sztućców. W tym czasie dziecko jest oczywiście nadal karmione piersią lub mlekiem z butelki. Według autorów metody BLW, niemowlę w ciągu kilku miesięcy powinno się nauczyć samodzielnego spożywania posiłków. Jeżeli Twoje dziecko to mały mięsożerca to problem Cię nie dotyczy. Jeśli natomiast rwiesz sobie włosy z głowy przy okazji każdego obiadu to możemy przybić sobie pionę. Moja córka przez pierwszy rok rozszerzania diety nawet nie chciała dotknąć mięsa. Ba! Jako prawie dwulatka nadal z odrazą patrzy na wędliny. Początkowo nie dawało mi to spokoju i spędzało sen z powiek. Po kilku miesiącach znalazłam rozwiązanie. Odpuściłam. Wydawać by się mogło, że mięso jest ważnym składnikiem diety dziecka. Dostarcza witamin, białka i żelaza, którym tak bardzo przejmuje się każda mama. Warto jednak zastanowić się ile tak na prawdę niemowlę czy malutkie dziecko może zjeść tego mięsa. 2 gryzy, mały kotlecik, a może wielki talerz bitek? Jeżeli trafił Ci się mięsożerca to wygrałaś los na loterii. Jeżeli jednak maluch woli dietę wegetariańską to zaczynają się schody. Aby zapobiec anemii pakujemy na talerz dziecka co rusz to inne dania mięsne. Kombinujemy jakby tu przemycić chociaż maleńki skrawek wołowiny. Pediatra podczas bilansu pyta „A zupki z mięskiem je?”. No nie je, ani zup, ani tym bardziej mięsa. Jeżeli maluch ma niedobór żelaza to niestety bez suplementacji się nie obejdzie. Dietą niewiele się zdziała, ponieważ anemia powoduje brak apetytu, a tym samym jeszcze większą awersję do mięsa. Lepiej w takiej sytuacji sięgnąć po ulubione zielone warzywa czy jajko. Warto też zaufać dziecku, które samo reguluje swoją dietę i proponować inne produkty bogate w żelazo (👈 klik), np. koktajl z jarmużem (👈 klik) czy domowe ciastka z amarantusem (👈 klik). Odpuść Pół roku szukałam idealnego przepisu na mięso dla córki. Raz nawet upiekłam ciasteczka z drobno posiekanym filetem z indyka. Gdy jednak Kalina pogardziła nimi i sama zjadłam całą blachę na kolację postanowiłam pójść za radą mądrzejszych i odpuściłam. Carlos Gonzalez w „Moje dziecko nie chce zjeść” napisał kilka słów, które idealnie opisały sytuację, w której się znalazłam: „(…) Twoja córka się nie zmieni. Przynajmniej dopóki jej własne ciało nie zażąda od niej więcej jedzenia, może w wieku pięciu lat, a może w okresie dojrzewania. Twoja trzyletnia córka nie przyjdzie do ciebie jutro, ani w przyszły poniedziałek, i nie powie: „Mamo, przemyślałam sprawę i zdecydowałam, że od tej pory będę zjadać wszystko co mi dajesz, bez wybrzydzania.” (…)” Co w takim razie Kalina dostawała na obiad? Wszystko to co akceptowała. Warzywa (np. kalafior, brokuł, kukurydzę), strączki ( ciecierzycę, soczewicę, fasolkę szparagową, fasolę) i kasze (głównie bulgur, gryczaną, orkiszową, jęczmienną). Był czas, że z talerza znikało wszystko do ostatniego ziarenka, a był też taki, że jadła wyłącznie fasolkę z puszki. Niestety zasada, że dziecko je dokładnie to co reszta rodziny u nas nie sprawdziła się. Kalinka zupełnie osobno miała gotowany swój pakiet warzyw i kasz. Ja po kilku tygodniach jedzenia tego co córka po prostu wymiękłam. Makaron kukurydziany z soczewicą w sosie pomidorowym. Risotto ze szparagami, groszkiem i batatem. Do tego kawałki filetu z indyka. Kasza kuskus z warzywami i guacamole. Próba podania wołowiny na obiad. Mięso w towarzystwie ulubionych dodatków. Proponuj Co pewien czas warto podjąć próbę podania dań mięsnych. Ok 14 miesiąca okazało się, że Kalinka zaczęła akceptować ryby – punktem przełamania okazał się halibut (ryby w diecie mojego dziecka 👈 klik). Ryby zaczęły pojawiać się w naszym menu bardzo regularnie – serwowałam je 2-3 razy w tygodniu. Szybciej niż myślałam dziecko zaczęło probować mięso. Ok 16 miesiąca Kalina zupełnie niespodziewanie wzięła kotleta mielonego i zjadła go ze smakiem (kotleciki z indyka z płatkami owsianymi 👈 klik). Tak po prostu. Bez namawiania i zachęcania. Co prawda mięso nadal nie jest pierwszym wyborem prawie dwuletniej Kaliny. Zjada je w ilości ograniczonej i na pewno nie codziennie. Najbardziej lubi kotlety mielone z dużą ilością warzyw (nie czuć mięsa). Wędlin nadal nie dotyka i odwraca się na ich widok. Uwielbia za to ryby i mogłaby jeść je codziennie. Oswajaj Moje dziecko jest książkofilem. Podczas gotowania sadzam ją na blacie kuchennym, gdzie na wyciągnięcie ręki ma książki kucharskie. Szczególnie upodobała sobie książki Jamiego Oliviera, gdzie prawie na każdej stronie jest mięso. Co zmiana strony pada pytanie „co to?”. Odpowiadam więc „To kotlecik z wołowiny”, „To makaron z kurczakiem”, „To pieczona rybka”. To była pierwsza interakcja Kaliny z produktami mięsnymi. Z czasem, gdy córka zaczęła więcej rozumieć proponowałam jej danie mięsne i mówiłam, „Pamiętasz kotlecika z książki? To jest taki sam”. Oswajać można też przez wspólne gotowanie. Nie mówię tu, aby dać dziecku kawał surowego udźca wołowego. Niech dziecko obserwuje z boku proces powstawania jedzenia. Gdy maluch jest starszy można zaangażować go do pracy w kuchni poprzez podawanie przypraw czy warzyw. Kalinka uwielbia przesypywać mąkę, mieszać łyżką w misce i smarować patelnię tłuszczem (oczywiście zimną, mamy specjalny pędzelek). Podając jej obiad z mięsem mówię „To są te kotleciki, które sama zrobiłaś”. Pytaj Tę technikę warto zastosować u dzieci nieco starszych. Kalinka ok 20 miesiąca zaczęła bardzo wyraźnie sygnalizować co chce zjeść. Oczywiście daję jej ograniczony wybór. Pytam się czy chce kotleciki czy mięso w kawałkach. Pozwalam jej wyciągnąć z lodówki ulubione warzywa. Decyduje jaką fasolkę zjemy – żółtą czy zieloną. Podejmując taki prosty wybór dziecko ma poczucie, że samo zdecydowało o zawartości talerza. Przed obiadem mówię jej „To jest mięso i fasolką, którą sama dzisiaj wybrałaś”. Nie zawsze działa, niemniej uczę ją w ten sposób konsekwencji własnych decyzji. Rozszerzanie diety dziecka to chyba jeden z najtrudniejszych elementów macierzyństwa. Zwłaszcza, gdy chce się wpoić maluchowi zdrowe nawyki. Warto pamiętać, że z dzieckiem nic nie jest na zawsze, a maluch zmienia się jak w kalejdoskopie. Jednego dnia nie chce jeść mięsa czy warzyw, a kilka tygodni później spałaszuje całą zawartość talerza. Trzeba tylko uzbroić się w anielską cierpliwość i nie poddawać przy kolejnych niepowodzeniach. A czy Twoje dziecko nie chce jeść mięsa? Spodobał Ci się ten wpis? Polub go i udostępnij innym. Pytanie nadesłane do redakcji Moje 14-miesięczne dziecko, karmione od 6. miesiąca życia metodą BLW, nie chce jeść mięsa, jaj ani ryb. Jest karmione piersią. Z podanych mu pokarmów wybiera i wyrzuca każdy, nawet niewielki kawałek mięsa czy ryby. Zup nie chce jeść wcale, więc nie mam możliwości podać mięso w innej formie. Zielonych warzyw też je niewiele. Dziecko nie ma anemii (potwierdzone w badaniu krwi), ale niepokoi mnie ta niechęć i nie wiem, jak mogę zachęcić dziecko do tych pokarmów. Odpowiedziała dr med. Anna Rybak Klinika Gastroenterologii Centrum Zdrowia Dziecka, Warszawa Niezależnie od metody karmienia, około 1/3 niemowląt i małych dzieci odmawia jedzenia niektórych pokarmów. Mieści się to w granicach normy tak długo, jak nie dotyczy to coraz szerszej grupy podstawowych, pełnowartościowych posiłków. Warto pamiętać, że to rodzic decyduje o tym, co dziecko będzie jadło oraz kiedy i jak podać jedzenie. Dziecko natomiast podejmuje decyzję, czy będzie jadło i jak dużo zje. Aby zachęcić lub nauczyć dziecko spożywania określonych pokarmów należy przede wszystkim zadbać o neutralną, spokojną, atmosferę podczas karmienia. Dziecko będzie unikać sytuacji, które są dla niego (lub kojarzą mu się) nieprzyjemnie. Nie pytamy dziecka "co zje", w zamian za to zaproponujmy mu do wyboru dwa różne (ale pełnowartościowe) posiłki. Dziecko poczuje, że ma możliwość wyboru i że to ono "decyduje", a my będziemy mieć pewność, że otrzymało odpowiednie pożywienie. Dziecko może nie mieć ochoty na daną potrawę ? ma do tego prawo, ale nie oznacza to, że trzeba przyszykować alternatywny posiłek. Niektóre dzieci powoli i stopniowo uczą się akceptacji nowych produktów. Niepewność i niechęć do próbowania i jedzenia nowych posiłków jest najsilniej wyrażona między 2. a 5. rokiem życia, a dotyczy właśnie najczęściej warzyw, owoców i mięsa. Warto pamiętać, że taka odmowa jedzenia nie jest trwała, a częste podawanie dziecku określonego pokarmu (10-15 razy!) powoduje stopniową akceptację produktu. Udowodniono również, że dzieci chętniej próbują nowych pokarmów, jeśli rodzic lub opiekun ma to samo na talerzu1. Piśmiennictwo: Addessi E., Galloway Visalberghi E., Birch Specific social influences on the acceptance of novel foods in 2-5-year-old children. Appetite 2005; 45 (3): 264-271 Moja 6-letnia córka pewnego dnia po przyjściu z przedszkola powiedziała, że nie będzie jeść mięsa, „bo przez to zabijane są zwierzątka, a ona tego nie chce”. Stanęłam wmurowana z talerzem w ręku, na którym był jej ulubiony kotlecik. Kolejne próby przemycania mięsa nie przyniosły rezultatu. Postanowiłam zapytać dietetyk Jagodę Dąbrowską, czy wykluczenie mięsa z diety dziecka jest powodem do zmartwień. Czym powinnam zastąpić te produkty i czy zmuszać córkę do zjedzenia chociaż kawałka. Rady dietetyk rozwiały moje wątpliwości i mam nadzieję, że okażą się pomocne mamom, które mają podobny problem. Małgorzata Malinowska, Coraz częściej słyszymy, że rodzice rezygnują z podawania dzieciom mięsa. Zazwyczaj są to przypadki, kiedy oni sami wykluczyli ten produkt ze swojej diety. Czy ta decyzja w przypadku dzieci jest słuszna? Jagoda Dąbrowska, dietetyk: To zależy. Dzieci nie wolno zmuszać do zmiany diety, wmawiać im, że jedne produkty są gorsze od innych (no może z wykluczeniem konfliktu warzywa-słodycze), lub ich spożywanie „robi krzywdę zwierzątkom i planecie”. To są szkodliwe mechanizmy, które w dziecku mogą wzbudzać poczucie winy i wątpliwości, czy jedzenie jest bezpieczne. Takie przekonania mogą prowadzić do zaburzeń odżywiania w przyszłości („jedzenie robi mi krzywdę”). Spożywanie posiłków powinno być spokojne, harmonijne z przekonaniem, że robimy dla siebie coś dobrego. Dzieci odkrywają świat produktów i smaków przez swobodne eksperymenty łącząc herbatę z jogurtem czy jabłka z olejem – to są akurat przykłady z mojego domu. Warto dzieciom tłumaczyć skąd się bierze żywność. Sposób rozmowy zawsze powinien być dostosowany do wieku dziecka i tego, co ono chce wiedzieć. I oczywiście należy przedstawiać fakty, a nasze opinie tylko wtedy, gdy dziecko nas o to prosi. Na przykład moje 3-4 letnie dzieci, gdy zdarzało mi się porcjować wiejską kurę były ciekawe tego, co robiłam i pytały: „mamo, a to zwierzę żyło?”. To jest dobry punkt wyjścia do rozmowy na temat cierpienia zwierząt i budowania świadomości u dzieci. Ale to była krótka rozmowa: „Tak, ta kura żyła, chodziła jeszcze dwa dni temu, a potem została zabita i my możemy ją zjeść. Pamiętaj, że zabijanie powoduje cierpienie zwierząt”. Tu nie ma opinii, emocji, to są po prostu fakty. Ja obecnie jestem fleksitarianką (choć mam za sobą 4-letni okres wegetarianizmu) i jem mięso „gdy moje ciało czuje, że potrzebuje” – robię to jednak wtedy bez wyrzutów sumienia i moje dzieci też to czują – to jak jem jest w porządku, ponieważ jem w zgodzie ze swoimi potrzebami. I to jest najważniejsze, bo nasze ciało zmienia się całe życie, a wraz z nim także nasze upodobania i potrzeby kulinarne. W drugą stronę – jeśli nasze dziecko kategorycznie odmawia jedzenia mięsa, nie wolno go zmuszać ani manipulować nim mówiąc np. zjedz kotlecika, to dostaniesz deser. Nie wolno mówić, że jak nie zje mięsa, to nie urośnie czy nie będzie miało siły/zdrowia. To nie są fakty medyczne i również będą szkodziły dzieciom w budowaniu ich świadomości swojego ciała i jego potrzeb. Gdy dziecko odmawia jedzenia mięsa, warto również wybrać się do dietetyka, opracować odpowiednią dietę, zrobić badania, aby naszych obaw nie przelewać na dzieci. Oczywiście są też sytuacje zdrowotne, które wymagają narzucenia przez rodziców rodzaju spożywanych produktów (np. alergie czy nietolerancje pokarmowe), ale te zawsze wymagają konsultacji lekarskiej i dietetycznej. Poza słodyczami i produktami przetworzonymi nie powinniśmy ograniczać dzieciom dostępu do produktów. Z punktu widzenia rozwoju mózgu dziecka poznawanie jak największej ilości smaków jest bardzo ważne, abyśmy mieli w głowie „bazę” produktów, które są przecież zbudowane z różnych związków chemicznych. Nasz mózg dobrze wie, że czekolada poprawia nastrój, bo podnosi poziom endorfin i serotoniny, dlatego gdy jest nam smutno podpowiada „weź kosteczkę”. Jeśli brakuje nam białka, może podpowiadać „kup mięso”. Co się dzieje jeśli w naszej „bazie” nie ma smaku mięsa, a mamy niedobór np. kolagenu, który jest wyłącznie odzwierzęcy? Mogą narastać niedobory żywieniowe, a kolagen w pewnych okresach życia może być bardzo potrzebny (np. po urazach, lub gdy intensywnie ćwiczymy czy rośniemy). I wreszcie z trzeciej strony nieżyjący już duński terapeuta rodzinny Jesper Juul w jednej z książek napisał, że to rodzice decydują, jakie produkty spożywcze znajdują się w domu, a dziecko decyduje, które z nich chce zjeść i kiedy. Zatem to są decyzje podejmowane w rodzinie. Dzieci, zwłaszcza starsze, gdy chcą jeść mięso mimo sprzeciwu rodziców, także powinny być wysłuchane, a ich potrzeby wzięte pod uwagę. Ostatecznie każdy z nas jest inny i ma prawo do odmiennych potrzeb. Co możemy podpowiedzieć rodzicom, którzy zastanawiają się nad wykluczeniem mięsa z diety dziecka, a szukają rzetelnych informacji. W jakim wieku można to zrobić? J. D.: Przede wszystkim rodzice takich dzieci powinni wybrać się do dietetyka oraz lekarza i wykonać odpowiednie badania. Każda zmiana diety dla organizmu jest stresorem biologicznym, dochodzi do zmian podaży różnego rodzaju składników odżywczych. Organizm musi mieć trochę czasu na dostosowanie się do tych zmian. Dodatkowo dieta osób, które wykluczyły mięso i produkty zwierzęce często zawiera zbyt wiele węglowodanów, ponieważ mięso zastępowane jest np. ciecierzycą, soczewicą, które są bogate także w ten makroskładnik. Istnieje zatem ryzyko niedoborów i nieprawidłowej kompozycji diety, co nieraz kończy się przybraniem na wadze czy zaburzeniami np. w gospodarce węglowodanowej. Dlatego odpowiednio ułożony jadłospis przez dietetyka pozwoli przeprowadzić ten proces w sposób spokojny z pewnością, że dostarczymy dziecku wszystkich niezbędnych składników odżywczych. Aby bezpiecznie wykluczyć mięso z diety trzeba się jednak przede wszystkim się zbadać. Badania powinny obejmować: parametry tarczycowe (tzw. trójka tarczycowa) gospodarkę zasobami żelaza (a zatem nie tylko samą jego ilość, ale także zapasy żelaza oraz zdolność do jego wiązania) poziom wit. B12 oraz D kompletną morfologię z rozmazem glukozę i insulinę na czczo lipidogram Badania te powinny być powtarzane raz w roku. Sama w tym momencie stanęłam przed problemem, że moja 6-letnia córka nagle odmówiła jedzenia mięsa, bo jak mówi „nie chce, żeby zwierzątka były zabijane”. Nic nie jest w stanie jej przekonać. Czy powinnam się martwić? J. D.: Absolutnie nie. Nasze dzieci mają prawo do uszanowania ich potrzeb etycznych i marzy mi się, aby moje dzieci tak mówiły. Ograniczanie jedzenia mięsa jest niezwykle ważnym i wartościowym trendem – ze względów zdrowotnych, ale także ekologicznych i etycznych. Uważam, że dzieci pod okiem swoich troskliwych rodziców zrobią to o wiele lepiej niż samodzielnie w wieku kilkunastu lat, gdy w buntowniczy i często niebezpieczny sposób odrzucają dotychczasowe zasady. Im młodsze dziecko rozpocznie budowanie świadomości swoich potrzeb żywieniowych i etycznych tym lepiej. Czym możemy zastąpić mięso w diecie dziecka? J. D.: To zależy, czy nasze dziecko jest weganinem czy wegetarianinem. Wegetarianie przy odpowiedniej podaży jaj, nabiału, strączkowych, kasz, nasion i orzechów, właściwie nie muszą specjalnie poszukiwać dodatkowych źródeł białka (o ile nie są osobami intensywnie trenującymi lub w fazie intensywnego wzrostu i zmian hormonalnych). Weganie powinni mieć dietę pełną orzechów i nasion (zwłaszcza bogatych w białko jak len, słonecznik, mak, migdały, sezam, chia, pistacje), kaszy gryczanej, jaglanej, amarantusa, komosy ryżowej. Aby zadbać o odpowiednią podaż żelaza należy spożywać amarantus, kaszę jęczmienną, komosę ryżową, pić sok z pokrzywy, jeść groch, soczewicę, pestki dyni, buraki (zwłaszcza kiszone) i pić kakao. Zielone warzywa jak boćwina, pietruszka, jarmuż, brukselka, brokuł czy szpinak są także bogate w ten pierwiastek. Witaminę B12 należy suplementować lub spożywać płatki drożdżowe z dodatkiem wit. B12. Są one także dobrym źródłem białka i błonnika. Pragnę także zwrócić uwagę na masło – jest ono źródłem cholesterolu, który co prawda jest syntetyzowany w komórkach ciała, ale jest także niezbędny do dobrego funkcjonowania jelit. Warto więc od czasu do czasu spożywać masło lub maślan sodu jako suplement. Aby zadbać o odpowiednią podaż białka warto także przyjmować spirulinę. Ten artykuł naszego eksperta może Cię również zainteresować: Chciałabym poruszyć również temat niejedzenia mięsa w ciąży. Wiele wegetarianek będąc w ciąży ma ten dylemat, a rady z cyklu „zjedz dla dobra dziecka” są na porządku dziennym. Czy możemy rozwiać te wątpliwości? J. D.: Kobiety w ciąży podobnie jak dzieci, jeśli mają wykonane wszystkie badania, czują się dobrze, nie muszą jeść mięsa. Opieka dietetyka w ciąży i odpowiedni jadłospis wystarczą, aby uniknąć niedoborów żywieniowych. Tylko my, matki wiemy co jest dobre dla nas w ciąży, jak się czujemy po określonych produktach spożywczych. Czy w zależności od trymestru ciąży jedzenie lub niejedzenie mięsa jest istotne? Zwiększona podaż białka może być potrzebna, gdy kobieta w ciąży jest aktywna fizycznie i intensywnie ćwiczy, oraz w ostatnich miesiącach, gdy dziecko intensywnie rośnie. Nie musi to być jednak białko z mięsa. Jaja, nabiał w zupełności wystarczą. Pamiętajmy, że poza wzrostem ciała płodu czy niemowlęcia, rośnie i rozwija się przede wszystkim jego mózg. A ten narząd potrzebuje przede wszystkim odpowiedniej jakości tłuszczów oraz witamin. Kobieta powinna dbać o odpowiedni stosunek kwasów Omega 3:6 w diecie (powinien wynosić 1:4-5) oraz o obecność kwasów EPA i DHA. Dietetyk odpowiednio zbilansuje dietę jeśli chodzi o tłuszcz (programy dietetyczne wyliczają w jadłospisie stosunek tłuszczów obecnych w diecie) oraz pomoże w doborze odpowiedniej suplementacji. Czy te same składniki zastępujące mięso w diecie dziecka możemy polecić kobietom w ciąży? Czy jest jakaś różnica? W ciąży warto zwrócić uwagę na produkty strączkowe czy sposób przygotowania dań. Dania powinny być lekkostrawne, nadmierna ilość strączków może powodować wzdęcia i dokuczliwe gazy, które w ciąży powodują jeszcze większy dyskomfort. Jak wiadomo w ostatnich tygodniach układ pokarmowy jest dość mocno ściśnięty, w ciąży cierpimy na zgagę i inne problemy w układzie pokarmowym i dieta powinna być dostosowana przede wszystkim pod te dolegliwości. Czy karmiąca mama może zrezygnować z mięsa w okresie karmienia piersią? Oczywiście, że może. Jeśli ma odpowiednio zbilansowaną dietę, czuje, że mięso jej „nie służy”, nie musi go jeść. Należy jednak pamiętać o suplementacji olejami EPA i DHA (w trakcie ciąży i karmienia), witaminą B12 i innymi witaminami z grupy B. Produkty bogate w białko są wszechobecne, dość łatwo jest zapewnić sobie odpowiednią podaż białka bez obecności mięsa w oparciu tylko o nabiał i jaja. Nieco trudniej jest wegankom, ale pomoc dietetyka wystarczy aby być nią nawet w okresie karmienia i ciąży.

dziecko nie chce jeść mięsa